โรงเรียนดัดสันดาน

.บูรณาการ เขียน
ดาว-กะ-เดือน ปี 2555
จุลสารต้อนรับมุฮาญิรีน(น้องใหม่) ชมรมมุสลิม ม.อ.หาดใหญ่

ด้วยความที่ตัวเองถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่เด็ก ทำให้ต้องคิดเองตัดสินใจเองทุกอย่าง มีอยู่เรื่องเดียวที่ไม่ต้องทำคือ “หาเงิน” ฉันมีเพื่อนกลุ่มใหญ่ ชนิดที่ว่าใครเห็นก็ต้องหมั่นไส้มิตรภาพของความเป็นเพื่อน ฉันพบมันที่นี่แหละ แต่ด้วยกฎระเบียบอันแปลกประหลาดของโรงเรียนทำให้ฉันต้องเนรเทศตัวเองเพื่อไปอยู่ในที่ที่ให้อิสระมากกว่า โดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นคือจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่

ฉันต้องใช้ชีวิตท่ามกลางเมืองแห่งความเหงาที่แม้มีผู้คนมากมาย แต่ด้อยซึ่งความสัมพันธ์อันดี ชีวิตที่ต่างคนต่างอยู่ ตัวใครตัวมัน ทำให้ฉัน ซึ่งเป็นเด็กที่มีเพื่อนฝูงรายล้อมรอบกายมาโดยตลอดรู้สึกเหงาแปลกๆ ฉันต้องใช้ชีวิตในหอพักที่ห่างไกลเพื่อน ไร้คอมพิวเตอร์ ไร้อินเตอร์เน็ต เครื่องมือสื่อสารชนิดเดียวที่มีคือ โทรศัพท์มือถือ แต่ฉันเลือกที่จะระบายความเหงานั้น ด้วยการเขียนไดอารี่หรือไม่ก็ออกไปมองท้องฟ้านอกระเบียง ถ้าดึกหน่อยก็จะเห็นเครื่องบินผลัดกันขึ้นบ้างลงบ้าง อย่างน้อยเสียงของมันก็ไม่ทำให้ซอยที่ฉันอยู่เงียบไปกว่านี้

มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันเป็นไข้หวัดใหญ่คงไม่ต้องบอกว่าอาการมันเป็นยังไง ถึงจะดูเป็นโรคที่ใครๆ เขาก็เป็นกันแต่ฉันต้องป่วยโดยลำพัง ไร้ซึ่งพ่อแม่มาคอยดูแลเอาใจใส่ ต้องหาข้าวหายากินเอง(โดดเดี่ยวอะไรปานนั้น) อยากให้ลองจินตนาการคนเป็นไข้ แน่นอนว่าปกติเขาก็จะเช็ดตัวไม่อาบน้ำ ไม่สระผม แต่ด้วยความคัน(หัว) ถ้าจะสระโดยไม่ให้โดนตัวก็ง่ายๆ เลยไปร้านทำผม ไปนอนให้เขาสระ แต่ที่ไม่ธรรมดาคือช่างเขาไม่รู้ว่าเราเป็นไข้ สระเสร็จก็ตามสูตรเลย… ช่างเขาไดร์ เขาไดร์ผมฉัน นึกภาพคนตัวร้อนเกือบสี่สิบองศาไปนั่งไดร์ผม รอดมาได้นี่ถือเป็นความเมตตาจากอัลลอฮฺสุดๆ แล้ว

ฉันใช้ชีวิตโดยมีเพื่อนแค่ไม่กี่คนเป็นเวลาถึงสามปี แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ฉันได้ทำความรู้จักกับอัลลอฮฺ อย่างจริงจัง กระทั่งมีโอกาสได้เข้ามาเป็นปัญญาชนกับเขา ฉันรู้จักพี่ๆ ในมหาวิทยาลัยก่อนที่จะเข้ามาเป็นนักศึกษา แต่ก็แค่รู้จัก จนกระทั่งเดือนเราะมะฎอนปีก่อน ฉัน รุ่นพี่ เพื่อน(สองคน) และรุ่นน้องมารวมตัวโดยไม่ได้นัดหมาย ใช้ห้องของพี่ที่รู้จักคนหนึ่งเป็นห้องศูนย์(อาหาร) ตอนแรกก็ใช้ละศีลอดเฉยๆ แต่พอนานวันเข้าก็เริ่มทำกับข้าว เริ่มมานอน จนสุดท้ายก็มาสิงสถิตอย่างถาวร เราจะกินข้าวในถาดร่วมกัน ทุกมื้อยกเว้นมื้อเที่ยงเท่านั้น เวลามีปัญหาอะไรเราก็จะปรึกษากันตลอด ฉันจึงเริ่มเข้าใจคำว่า “ญะมาอะฮ” เมื่อพ้นเดือนเราะมะฎอน กะว่าจะไปจากห้องนี้ เพราะเกรงใจพี่ๆ เขา แต่คนมันอยู่มาตั้งเดือนกว่า อยู่ๆ จะให้ไปง่ายๆ มันก็สาหัสหัวใจไปหน่อย ด้วยการกำหนดของอัลลอฮฺ ฉันจึงยึดเป็นห้องของตัวเองซะเลย ฉันเองก็ทำงานชมรมมุสลิม ทำให้มีเรื่องต้องปรึกษาพี่ๆอยู่ตลอด เมื่อมีปัญหาท้อใจ กำลังใจและความช่วยเหลือจากคนเหล่านี้แหละ ที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

น้องๆ ที่อยู่ร่วมญะมาอะฮ ก็เป็นตัวช่วยชั้นเยี่ยมเวลาทำของที่ระลึกในงานต่างๆ ไม่ทัน เมื่อมีคำประกาศว่า โรงงาน(ห้องละหมาดที่หอ)ขาดคน ทันใดนั้นคนงานที่เป็นเครือข่ายเชื่อมโยงกันยิ่งกว่าแอมเวย์ก็กรูกันเข้ามาช่วยเหลือโดยไม่คิดค่าจ้างใดๆ สิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ มันคือ “ความรัก” ของพี่น้อง(ในอิสลาม) ที่ฉันเพิ่งค้นพบ ถือเป็นโชคดีที่ครั้งหนึ่งฉันเคยมีความรักที่บริสุทธิ์ให้กับผู้คนที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องของฉัน กลับกัน บางทีฉันเองก็รู้สึกรักและผูกพันกับพวกเขา ยิ่งกว่าน้องสาวและน้องชายของฉันจริงๆ เสียอีก ที่นี่ทำให้คนที่เห็นแก่ตัว หยิ่งยโส คนที่ตั้งตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลอย่างฉันเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น มันจะไม่เป็นอย่างนั้นได้อย่างไรล่ะ ในเมื่อเราทำอาหารร่วมกัน เรื่องหุงข้าว ทำกับข้าว ล้างจาน ล้างถาด ถ้าฉันไม่มีส่วนในการงานนั้น(นอกจากการกิน)ก็เห็นแก่ตัวผิดมนุษย์ไปแล้วล่ะ แต่ที่น่าอัศจรรย์ใจกว่านั้นคือ ฉันซักผ้าให้คนอื่นด้วยความเต็มใจและมีความสุขที่จะทำมัน เสียสละในสิ่งที่ฉันอยากจะได้ให้คนอื่นก่อน มันสุขมากกว่าการที่เราได้มันมาครอบครองเองเสียอีก และที่สำคัญที่สุดคือ เราจะละหมาดญะมาอะฮร่วมกันทุกเวลา ทำหัลเกาะฮ เรียน-สอนอัลกุรอานร่วมกัน มันทำให้หัวใจของเราผูกกันแน่นขึ้น คนเหล่านี้ทำให้ฉันรักอัลลอฮฺ เข้าใกล้อัลลอฮฺมากขึ้น เมื่อ อัลลอฮฺรักฉัน ฉันจึงมีความรักให้กับคนอื่นได้ เพราะอัลลอฮฺ…เราจึงรักกัน

พระองค์ส่งคนเหล่านี้มาเพื่อเป็นเครื่องให้ความอบอุ่นทั้งทางกายและใจให้กับฉัน บอกตามตรงเลยว่า ฉันรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัย หนึ่งปีกับการอยู่เป็นญะมาอะฮทำให้ฉันเปลี่ยนไปมาก ที่แห่งความทรงจำนี้ ฉันเรียกมันว่า “โรงเรียนดัดสันดาน” _

Advertisements

One thought on “โรงเรียนดัดสันดาน

  1. Pingback: จุลสาร ดาว-กะ-เดือน ปี 2555/1433 H. | วารสารสมิอฺนา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s