หิญาบ อาภรณ์ที่งดงามที่สุดในโลก

ปัทมา : เขียน | สมิอฺนาฯเล่ม04

อ้างอิงข้อมูลจากบทสัมภาษณ์นักศึกษา นสพ.ทางนำ 15 มีนา-14 เมษา 2531

มีบางคนเคยบอกไว้ว่า อาณาจักรอิสลามล่มสลายไปเมื่อปี 1924 และวันนี้ ปี 2009… 100 ปียังไม่ถึงเลย …แต่มุสลิมเรา ไม่รู้จักวิถีชีวิตแบบอิสลามเสียแล้ว พ.ศ.2530 – 2532 มุสลิมะฮฺวิทยาลัยครูยะลา กลุ่มหนึ่ง ลุกขึ้นสู้เพื่อทวงสิทธิ ที่พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ให้พวกเธอมา แต่ผู้คนแม้แต่มุสลิมเอง กลับหันหลังให้ สิ่งนี้ที่พวกเธอเรียกว่า “หิญาบ” อาจารย์โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งสมัยนั้น กล่าวหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอายุ 12 ขวบ ด.ญ.ระรินทรา แวนาไล คือหนึ่งใน 80 คนที่ไม่ยอมถอดผ้าคลุมอันสง่างามนั้น ทั้งที่อีก 79 คนที่เหลือนั้น ยอมสยบต่ออำนาจครูผู้นั้นแล้ว เด็กผู้หญิง ถูกเรียกโดยครูใจบาปคนนั้นว่า “ไอ้นกฮูก” ไอ้นกฮูก ไอ้นกฮูก ไอ้นกฮูก … (สัตว์เดรัจฉาน ? .. ..) แทงใจดำ ทำร้ายจิตใจเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ น้องสาวของพวกเรา เสียเหลือเกิน หากวันนั้น เธอยอมแพ้ เราอาจไม่ได้รับรู้วีรกรรมของเธอ

ที่วิทยาลัยครู ยะลา ฟาตีมะฮฺ แก้วดำรงชัย เด็กสาวรุ่นพี่กว่า อายุ 20 ปี จากสายบุรี เคยพูดว่า…

“(หลังคุลมหิญาบแล้ว) ความรู้สึกที่ตัวเองเป็นคนกลับกลอก พออยู่ที่บ้านคลุม พอมาสถาบัน โชว์สัดส่วนนั้น หายไปสิ้น เพราะตอนนี้เราจะไม่ขอแต่งกายชุดนักศึกษาอีกต่อไป เราจะใส่ชุดหิญาบเท่านั้นไปเรียนที่วิทยาลัยครู ถึงแม้จะเกิดอะไรตามมาก็ตาม” ถึงแม้จะเกิดอะไรตามมาก็ตาม…

เธอพร้อมกับเพื่อนๆอีกไม่กี่คนยืนหยัดความเชื่ออันยิ่งใหญ่นี้ ท่ามกลางแววตาอำมหิตจากเหล่าอาจารย์และกระทรวงศึกษาธิการสมัยนั้น “ทางวิทยาลัยเขาว่าเราได้วันละ 100 บาทกับการแต่งกายชุดนี้ บ้างก็ว่าพวกเรานี้จะไปเรียนไคโร มีทุนให้เรียบร้อยแล้ว เราก็เฉย เพราะเขาไม่ยอมเข้าใจ บ้างครั้งเราก็อธิบายให้เขา เขาก็ตวาดมา บ้างก็ว่าเราอยากเป็นวีรสตรี อยากเก่ง อยากจะให้คนรู้ว่าตัวเองมีความสามารถ พวกหนูแต่งกายเช่นนี้ พวกหนูไม่เคยคิดจะประกาศให้ใครรู้ พวกหนูมีความสามารถเพราะอันที่จริงจะทาก็ทาด้วยหลักการศาสนา

แกก็เอามือทุบโต๊ะแล้วก็ตะโกนว่า หยุดนะ เริ่มเอาอารมณ์เข้ามาพูดแล้วก็บอกว่า หยุดนะ ฉันไม่ได้พูดกับเธอ ฉันพูดกับคนฉลาด ซึ่งวันนั้นก็รู้สึกสะเทือนใจมาก” เขาว่าดอกไม้แห่งอิสลามเป็นคนโง่อย่างนั้นหรือ

พวกเธอแขวนชีวิตอยู่บนเส้นด้ายของการโดนไล่ออก แต่หากนั้นไม่ใช่ความกลัวของพวกเธอ พวกเขารู้ดีว่ามาลาอีกะฮฺกาลังกางปีกโอบล้อมคุ้มครองอยู่ สิ่งใดๆในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกลัวเกรง อัลลอฮฺทรงอยู่กับเรา “ดังนั้นพวกเจ้าจงระลึกถึงข้าเถิด ข้าก็จะระลึกถึงพวกเจ้า และจงขอบคุณข้าเถิด และจงอย่าเนรคุณต่อข้าเลย” อัลบากอเราะฮฺ : 152

พวกเขาเลือกที่จะระลึกถึงพระเจ้า ขอบคุณพระองค์ และทิ้งการเนรคุณไป “เราก็บอกแม่ว่า แม่นะ สมมุติลูกถูกโดนไล่ออกครั้งนี้นะแม่ แม่ไม่ต้องเสียใจหรอก แต่แม่คิดดูถ้าลูกแต่งกายเช่นนั้นตามที่เขาสั่งให้แต่ง ถ้าลูกตามเขาแล้วจบปริญญาตรี แม่แน่ใจหรือ ว่าอัลลอฮฺจะประทานริซกีให้กับลูก ในเมื่อหนทางของอัลลอฮฺ ลูกเองก็ยังไม่ช่วยเหลือในหนทางของพระองค์ แม่ก็บอกว่า ก็ถ้าลูกทำใจได้ถึงขนาดนั้น ก็ตกลง แม่ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น การกระทำที่ทำอยู่ มันไม่ได้เป็นเรื่องของประเพณี แต่มันเป็นหลักการบัญญัติของศาสนาอิสลาม”

ไอ้นกฮูกบ้างละ ถุงครอบสีดาบ้างละ คือคำพูดที่ออกจากปากของคนที่ถูกเรียกว่าครู แม้จะสะเทือนใจสักปานใด แต่ดวงใจของผู้ศรัทธานั้น ต้องเข้มแข็งเสมอ แม้ในสายตาครู ดอกไม้แห่งอิสลามจะเป็นแค่ดงหญ้าริมทาง แต่มันก็ไม่เคยจะล้มลง ยังคงปลิวไสว ยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้ลมจะพัดแรงสักปานใดก็ตาม จะมีก็แต่ลมเหม็นจากปากครูปลอมเหล่านั้นต่างหาก ซึ่งที่สุดแล้วจะยอมแพ้ต่อการยืนหยัดนั้น และจะจากไปในที่สุด

โดนไล่ออกวันนี้ ไม่อายเท่าโดนตะเพิดไล่จากผู้อภิบาลในวันกียามัต “เจ้าจงออกไป เจ้าคนเนรคุณ ไปที่ๆเจ้าควรอยู่ ที่ในนั้นมนุษย์และก้อนหินเป็นเชื้อเพลิง” “ครั้นมีหนังสืออนุญาตให้แต่งกาย…คำพูดของอาจารย์ที่ใส่ในข้อความนั้น เป็นการดูถูกด้วย เช่นแทนที่จะยกเว้นใบหน้า ก็เขียน “โผล่หน้า” คือใช้คำพูดที่เป็นอคติ

ใจคนมันชั่งดำ มืดมิดอะไรเยี่ยงนี้ แต่ดวงใจของผู้ศรัทธานั้นเล่า งดงามเสมอมา “มีอาจารย์ไปที่บ้าน ไปยุพ่อแม่ เที่ยวพูดเรื่องปัญหาแบ่งแยกดินแดนให้ทางบ้านกลัวบ้าง แต่ความตั้งใจ คิดว่าถ้าเรื่องนี้ไม่สำเร็จก็จะออก ออกไปสอนกุรอานให้เด็กๆ”

“มุสลิมเราละเลยกันมามากแล้วกับการแต่งตัวเช่นนี้ เพราะบางคนคิดว่าเป็นการแต่งตัวตามประเพณี แต่อันที่จริงมันเป็นสัจธรรมอย่างที่อยู่ในอัลกุรอาน ในซูเราะฮฺอันนูร อายะฮฺที่ 31” ด้วยสำนึกของดอกไม้แห่งอิสลามไม่กี่คน นำมาสู่กระแสธารการรณรงค์(ใส่หิญาบ)ทั่วประเทศไทย… วันนี้ปี พ.ศ.2552 ผ่านมา 20 กว่าปีเท่านั้น เหลือบมองดอกไม้แห่งอิสลามข้างๆท่านดูหน่อยไหม เธอยังคงเป็นดอกไม้อันงดงาม อยู่อีกหรือเปล่า ? .

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s